Ugovor u Tati 1426. godine

Pitanje nasledstva prestola odavno se nije postavljalo, jer je despot Stefan izmirivši se sa Đurđem stalno isticao njega kao svog jedinog i zakonitog naslednika. Međutim, trebalo je to i pravno regulisati. Pošto je duže bolovao od neke bolesti koja mu je zahvatila nogu (u pitanju je bila rana koja nikada nije u potpunosti zarasla), despot Stefan se odlučio da na državnom saboru u gradu Srebrenici (Rudničkoj) pred predstavnicima crkve i plemstva Đurđa i zvanično odredi za svog naslednika. Đurađ Branković jednodušno je na Saboru prihvaćen za Stefanovog naslednika, ali su poteškoće nastale kada je kralj Žigmund trebao to da potvrdi. Stefan je bio prinuđen da povede mukotrpne pregovore sa Žigmundom oko nasleđa srpske države. Konačno, maja 1426. godine despot Stefan i kralj Žigmund uspeli su da se dogovore o uslovima pod kojim će Đurađ primiti Stefanovu zemlju u nasledstvo. Stefanov sestrić Đurađ proglašen je baronom ugarske kraljevine, i priznat je, sa svojim muškim i zakonitim potomstvom, kao naslednik despota Stefana. U tom slučaju, nakon Stefanove smrti, ugarskoj kruni pripašće ponovo Beograd i Mačva, a Golubac je Žigmund posebno tražio, pravdajući se time kako nema poverenja u Đurđa. Strateški značaj ove tvrđave na desnoj obali Dunava bio je od neizmerne važnosti za Ugarsku, jer je štitio njene južne granice od eventualnih turskih upada. Đurađ bi Žigmundu bio obavezan da u slučaju rata daje pomoćne trupe, kao i da prisustvuje državnim saborima. Ukoliko i Đurađ umre bez muških potomaka, sve ono što mu je dato ima da pripadne ugarskoj kruni.1

U jesen iste godine ugarska vojska, pod komandom Pipa Spana, borila se protiv Turaka na Dunavu. U Vlaškoj Žigmund je zbacio Radula Ćelavog i na vlast doveo Jana Dana (Dana II), sina Mirče Staroga. Pipo Spano uspeo je da potuče Turke kod Silistrije, ali su ubrzo Turci potukli njega i on je, 27. decembra 1426. podlegao ranama.2

1Jireček, Istorija Srba, 125–126; Spremić, Đurađ Branković, 71.

2Purković, Stefan Lazarević, 132.